Zdążyć przed zimą – Rozpoczęliśmy zaopatrywanie 80 rodzin w zwierzęta hodowlane

Zdążyć przed zimą – Rozpoczęliśmy zaopatrywanie 80 rodzin w zwierzęta hodowlane

W ciągu dnia jest tak ciepło, że krótki rękaw w zupełności wystarczy. Początek listopada w tym klimacie jest jednak dosyć zdradliwy. Temperatura w nocy drastycznie spada i występują pierwsze przymrozki. Dla rodzin, które mieszkają w namiotach lub prowizorycznych domach rozpoczyna się bardzo trudny okres. Zima w północnym Iraku bywa ciężka. Choć nie ma tu tak niskich temperatur jak u nas, to silny wiatr i otwarte przestrzenie dają wrażenie wręcz arktycznego zimna. Dość powiedzieć, że gdy byłem tam w listopadzie dwa lata temu, musiałem w nocy ubierać dwie pary spodni i grube skarpety, a i tak potrafiłem przemarznąć na kość. W połączeniu z brakiem dostatecznych składników odżywczych w diecie jest to szczególnie ciężki czas dla rodzin wykupionych lub wyzwolonych z rąk terrorystów. Tym osobom pomagamy. Bartek właśnie wrócił z Iraku, do którego pojechał, aby kupić zwierzęta hodowlane – owce, kozy i kury – dla 80 rodzin znajdujących się w najcięższej sytuacji. „Teraz w błocie przemierzamy wieś sprawdzając przygotowania do naszego największego projektu. Ale o tym wkrótce. Możemy tylko zdradzić, że doskonale wiemy po ile tu można kupić pustaki i… kury.” Rodziny, które otrzymają wsparcie w takiej właśnie postaci przetrwały niewolę lub w wyniku wojny straciły wszystko. Nie jest to jednak całkowicie nowy pomysł. Podobną akcję przeprowadziliśmy już (z pomocą fundacji Dziecko i Rodzina) na początku tego roku. Wtedy pomoc otrzymały cztery rodziny. Teraz skala jest dużo większa, ponieważ na ten projekt otrzymaliśmy dofinansowanie z Departamentu Pomocy Humanitarnej, w którym Bartek został niezależnym ekspertem (odpowiedni człowiek na właściwym miejscu :)). Dzięki ogromnym staraniom oraz pomocy wielu osób przy tworzeniu projektu (m.in. Fundacji Innovaid) udało nam się uzyskać środki na sfinansowanie tego...
Wszystkie historie są inne, każda jest przygnębiająco podobna – Wyprawa Orlej Straży do Iraku

Wszystkie historie są inne, każda jest przygnębiająco podobna – Wyprawa Orlej Straży do Iraku

Każdy wyjazd do Iraku jest dla mnie nowym doświadczeniem. Po każdym powrocie milion myśli przebiega mi przez głowę. Może dlatego, że co raz lepiej rozumiem sytuację ludzi, których wspieramy i co raz silniej angażuję się w pomoc dla nich. Głównym celem ostatniego wyjazdu było zebranie materiałów do książki, opowiadającej o losach tych, którzy przetrwali krwawy najazd terrorystów. Moją rolą była pomoc w dotarciu do nich i wysłuchaniu ich dramatycznych historii. Jak żyją dzisiaj? Czy potrafią się odnaleźć? To chyba najtrudniejsze zadanie, jakie do tej pory miałem do wykonania w związku z pobytem w tym miejscu. Wraz ze mną do Iraku przyjechała Natalia i Tatiana. Owa książka, o której wspomniałem ukaże się za kilka miesięcy. Będzie ona literackim debiutem Natalii. Towarzysząca nam Tatiana, która jest fotografem dokumentowała wyjazd robiąc zdjęcia. Jej pracę możecie podziwiać, choćby w tym artykule.   Pobyt zaczęliśmy podobnie jak ostatnim razem – od odwiedzin w ośrodku edukacyjnym w Khanke. Od lipca trwa zbiórka na pomoc w jego utrzymaniu. Kto jeszcze nie wie o co chodzi lub chciałby wesprzeć naszą akcję, zachęcam do zapoznania się ze szczegółami w poniższym linku. Zbiórka na ośrodek edukacyjny dla wdów i sierot w Khanke Przekazałem na ręce dyrektora placówki część zebranej kwoty – nasz udział w dalszym jej funkcjonowaniu – i zrobiłem mały rekonesans w potrzebach ośrodka. Te nie są duże i przekazywane przez nas, comiesięczne wsparcie, wystarcza na pokrycie obecnych wydatków. Dowiedziałem się nawet, że są plany, aby w niedalekiej przyszłości przyjąć większą liczbę uczniów. Wszystko dzięki temu, że zapewniamy ośrodkowi w Khanke stałe finansowanie. W obozie dla przesiedleńców w Khanke spotkaliśmy się z Shamo, który prowadzi sklep, otworzony dzięki...
Ośrodek dla dzieci i wdów w Khanke – oaza na środku pustyni

Ośrodek dla dzieci i wdów w Khanke – oaza na środku pustyni

Odkąd powstał ośrodek dla dzieci i wdów w Khanke, staramy się go aktywnie wspierać. Jeszcze podczas budowy pomogliśmy podłączyć wodę i prąd, później współfinansowaliśmy m.in. kursy szwalnicze dla kobiet i zakup autobusu szkolnego. Obecnie wspieramy go comiesięczną dotacją na bieżące potrzeby i dalszy rozwój. Od samego początku wiedziałem, że warto inwestować w ten ośrodek, a wizyta w nim (podczas majowego wyjazdu) tylko utrwaliła mnie w tym przekonaniu. Kiedy i dlaczego powstał oraz w jaki sposób go wspieramy – pisałem kilkukrotnie. Na końcu tego artykułu znajdziecie linki do wcześniejszych wpisów na jego temat. Zbiórka na ośrodek edukacyjny dla wdów i sierot w Khanke Teraz chciałbym trochę bardziej szczegółowo opisać, jak wyglądają zajęcia i co ośrodek oferuje swoim podopiecznym. Zapraszam na małą wycieczkę po tej „oazie”, gdzie dzieci oraz kobiety, które przetrwały gehennę w rękach terrorystów, powoli wracają do normalności.   Z upału, jaki panuje na zewnątrz, wchodzimy do przyjemnie chłodnego budynku. W pierwszej sali odbywa się kurs ABC, czyli nauka czytania i pisania. Tutaj przychodzą najmłodsi oraz te kobiety, które nigdy nie chodziły do szkoły, aby uczyć się gramatyki od podstaw. Na zajęciach chętnie pojawiają się również nastolatkowie, którzy z powodu wojny mają spore zaległości w nauce. Bez tej elementarnej wiedzy nie mają szans na poprawę swojej sytuacji. Zaraz obok jest sala, w której stoją maszyny do szycia, a wokoło ułożone są stosy nici i materiału. To tu odbywają się kursy krawieckie i dziewiarskie. Najważniejszym celem tego miejsca jest nawiązywanie kontaktów społecznych przez kobiety, którym udało się przetrwać niewolę ISIS oraz zapewnienie im regularnego zajęcia. Oprócz tego mogą oczywiście sprzedawać swoje dzieła i w ten sposób zarobić, choć niewielką sumę...
Warto im pomagać – Podsumowanie wyjazdu do Iraku

Warto im pomagać – Podsumowanie wyjazdu do Iraku

Plan podróży zakładał cztery większe przystanki. W Khanke, w którym mieliśmy sprawdzić sytuację jazydzkich przesiedleńców, w Teleskuff – chrześcijańskim miasteczku przy granicy Iraku i Kurdystanu oraz Duhok i Erbilu. W dwóch ostatnich naszym głównym zadaniem było odbycie kilku spotkań z organizacjami, z którymi współpracujemy. Jak zwykle przy wyjazdach do Iraku plan był tylko ogólnym zarysem. Miałem świadomość, że na miejscu sytuacja wszystko zweryfikuje. Przeczucie mnie nie myliło. Pożar w Khanke zmusił nas do natychmiastowej reakcji i zmiany założeń podróży, ale po kolei… Gdy tylko dotarliśmy na lotnisko w Erbilu, na miejscu już czekali na nas Dakhil i Laith. Z uśmiechem na twarzy wyściskali nas jak najbliższych przyjaciół i mimo późnej pory za punkt honoru postawili sobie znaleźć miejsce, gdzie będziemy mogli coś zjeść po dosyć długiej podróży. Obaj współpracują z nami przy projektach w Khanke i muszę przyznać, są właściwymi ludźmi.   Po dotarciu na miejsce pozwoliliśmy sobie na dwugodzinną drzemkę i skoro świt ruszyliśmy do pierwszego punktu naszej wyprawy – ośrodka Ourbridge. Nie będę się rozpisywał na temat ośrodka. Część informacji możecie znaleźć w podanym linku (czytaj tutaj). Widok, jaki tam zastaliśmy naładował nasze baterie i pozwolił zapomnieć o zmęczeniu. Ponad 250 dzieci i wdów wyzwolonych z rąk ISIS, codziennie uczy się tutaj i miło spędza czas. Plan zajęć dla dzieciaków dzieli się na dwie części – poranną i popołudniową. Są zajęcia plastyczne, lekcje matematyki, biologii i języka angielskiego. Kobiety uczą się szycia i tworzą drobne rękodzieła. Wypytaliśmy nauczycieli i wychowawców o pracę oraz potrzeby ośrodka i bez wątpliwości, chórem stwierdziliśmy, że to miejsce jest doskonałym przykładem pomocy ofiarom terrorystów. Wojtek – nasz operator – biegał z kamerą,...
„Dziękujemy Orlej Straży, dziękujemy Polakom” – raport z wyjazdu do Iraku

„Dziękujemy Orlej Straży, dziękujemy Polakom” – raport z wyjazdu do Iraku

Cytowane w temacie tego posta słowa słyszeliśmy wczoraj i dzisiaj dziesiątki razy. Nie po wdzięczność jednak tu przyjechaliśmy. Naszym zadaniem jest dokumentacja wszystkich naszych dotychczasowych działań wspierających ofiary terroryzmu w Iraku. Nasza ekipa składająca się z czterech osób to: Wojtek – operator oraz fotograf, Piotr – ratownik medyczny, Darek dokumentujący wszystko niczym protokolant oraz ja – Dawid – wolontariusz fundacji, który opisze Wam jaką sytuację tutaj zastaliśmy. Szef, wódz, głównodowodzący Bartek Rutkowski odprowadził nas na stację kolejową w Gdańsku skąd wyruszyliśmy w trwającą blisko dwadzieścia godzin podróż. W moje ręce wręczył teczkę zadań, a gdy załadowaliśmy się już do pociągu, przez okno wykrzykiwał ostatnie wskazówki. Lotnisko w Irbilu przywitało nas duchotą i ciężkim do oddychania powietrzem. Nasz kierowca już był na miejscu, aby zabrać nas w miejsce, do którego nikt z nas, nawet w koszmarach nie chciał by trafić. Khanke, bo o tej miejscowości mowa to niewielka wieś, wokół której rozciąga się bezkres namiotów i prowizorycznych budyneczków. Tam w skrajnie niekorzystnych warunkach żyje blisko 16 000 jazydów, którzy uciekli przed ISIS. Niektórzy radzą sobie lepiej, inni gorzej. Najcięższą sytuację mają samotne matki z małymi dziećmi. Zanim jednak tam dotarliśmy czekało nas miłe przyjęcie. Dostaliśmy materace do spania i kuchnię oraz toaletę do naszej dyspozycji. W tutejszych warunkach nie każdy może pozwolić sobie na taki „luksus”. Dwie godziny drzemki po podróży musiały wystarczyć. Zabraliśmy potrzebne rzeczy i ruszyliśmy do ośrodka edukacyjnego współprowadzonego przez nas oraz fundację Ourbridge. Tam swój popis miał dać Wojtek, który nie opuszczał kamery nawet na moment. Krótka rozmowa z nauczycielami i uczniami ośrodka dała nam jasny przekaz – to co dla nich robimy ma ogromny sens....